خود مىخواند ! و اى آن كه نعمت را تغيير نمىدهد ، و به انتقام شتاب نمىورزد ! و اى آن كه نيكى را به بار مىنشاند تا آن را بيفزايد ، و از بدى مىگذرد تا آن را محو و نابود كند ! رحمت واسعه امام سجّاد عليه السلام پس از آن كه برترين و بالاترين عبادات را در ماه رمضان در حدّى كه در طاقت كسى نبود انجام مىداد ، و شب و روز آن ماه را به دعا و مناجات و حال تضرع و زارى مىگذراند ، و نزديكىهاى آخر ماه سوگوارانه با ماه مبارك وداع مىكرد و همچون عاشق بىقرار بىاختيار از معشوقش جدا مىگشت ، به نماز عيد فطر كه عيد مسلمين است حاضر مىشد ، و پس از خروج از نماز به سوى قبله مىايستاد و با حالى عارفانه و روحى خاضعانه و نفسى خاشعانه ، با محبوب دل‌هاى با معرفت و قلوب با بصيرت مناجات مىكرد و رحمت خدا را آن طورى كه بود با زبان پاكش در ضمن اين مناجات به جامعهء انسانى معرفى مىنمود . او در اين دعا تنها چيزى را كه در نظر داشته رحمت واسعهء دوست بوده ، و در توضيحش به خاطر اين‌كه حقيقتش را يافته بود ، غوغا كرده است ! اگر بيان معصوم عليهم السلام نبود ، آيات قرآن معنا نمىشد ، و معارف والاى ملكوتى و حقايق عرشيهء الهيه براى احدى از عالميان آشكار نمىگشت . اين دعا دورنمايى از ذات اسما و صفات حضرت محبوب را نشان مىدهد ، و جز امام احدى قدرت بر تفسير آن را ندارد . عبد با استفاده از تمام نعمت‌هاى ظاهرى و باطنى در برابر حضرت دوست به جنايت برمىخيزد ، و او در برابر عبدش به كرم و رحمت و عفو و گذشت و تأخير عقوبت اقدام مىكند ، و اگر حتى در لحظات آخر عمر آن عبد عاصى توفيق توبه